1272. 2021 Kempen Ooit indruk makend in het Kempenland, nu voorop in de Amstel Gold Race

Marianne Vos juicht bijna te vroeg (Foto George Deswijzen)

De Amstel Gold Race in coronatijd op een ingeperkt parcours leverde gisteren twee prachtige finales op. Spannend tot op de eindstreep. Dat moesten zowel winnares Marianne Vos als winnaar Wout van Aert meteen na afloop toegeven. Waar de Jumbo-Visma renster nog even twijfelde of zij wel echt gewonnen had nadat zij iets te vroeg haar armen zegevierend in de lucht gooide, was de aanvoerder van de gele Nederlandse ploeg nog bijna een kwartier niet echt overtuigd van zijn winst. “Ik kan het nog bijna niet geloven,” was het commentaar van Wout van Aert. Maar hij was toch echt de snelste geweest in een millimeterspurt waarin de jonge Brit Tom Pidcock welgeteld vierduizendste van een seconde te kort kwam na uitvoerig bestuderen van de finishfoto.

Met Marianne Vos en Tom Pidcock zijn twee namen genoemd van coureurs die in het verleden in de Brabantse Kempen hun naam vestigden. Pidcock zetten we vorige week al uitvoerig in het licht na zijn zege in de Brabantse Pijl. Als junior was de Brit een paar keer succesvol als tijdrijder in de Acht van Bladel.

Op 9-jarige leeftijd won Marianne Vos de jeugdveldrit van Knegsel in haar leeftijdscategorie

Meervoudig wereldkampioene Marianne Vos uit Babyloniënbroek won op 9-jarige leeftijd al een jeugdveldrit in Knegsel en zou later nog diverse keren toeslaan in wegwedstrijden. Zo won ze in 2010 de vrouweneditie van de Omloop der Kempen in Veldhoven en werd datzelfde jaar Zuid-Nederlands districtskampioene tijdrijden in Valkenswaard. Een jaar later, in 2011, kwam ze in de Luyksgestelse kermisronde zegevierend over de eindstreep en zou die prestatie in 2019 nog eens herhalen. Nu, op 33-jarige leeftijd, voegde ze na zowat alles gewonnen te hebben wat er in het grote werk te winnen valt ook nog de Amstel Gold Race aan haar palmares toe. Al keek ze even verschrikt opzij toen ze vrijwel op de meet het voorwiel van Demi Vollering naast zich zag verschijnen. Maar al snel werd duidelijk dat zij toch echt wel de snelste was geweest in een spannende finale. Op de laatste beklimming van de Cauberg nam het duo Elisa Longo Borghini uit Italië en de winnares van vorig jaar Katarzyna Niewiadoma een beslissend lijkende voorsprong. Maar toen die twee niet overeen kwamen om samen naar de eindstreep te rijden, kon een groep andere kanshebsters alsnog de aansluiting maken. Waarna drie Nederlandse rensters het eindpodium vulden, want naast Vos en Vollering wist ook Annemiek van Vleuten zich nog bij de beste drie te sprinten. Quinty Ton (Geldermalsen), in 2019 tweede in de Ronde van Steensel, waagde al vroeg in de wedstrijd een uitvalspoging en werd daarmee beloond als meest strijdlustige renster. Pauliena Rooijakkers deed in een van de laatste van de zeven af te leggen omlopen een dappere poging met de Australische Grace Brown. Rooijakkers bekwaamde zich eerder vooral in strandraces, werd vijfmaal Nederlands kampioen in die tak van de wielersport, wat haar de bijnaam Strandkoningin van Nederland opleverde. De renster uit Asten-Heusden, nu in Schijndel wonend met haar vriend Ronan van Zandbeek, won in 2017 in de Kempen de Brabant Beach Battle op het E3-strand in Eersel. Nu acteert ze verdienstelijk als wegrenster in het Liv Racing team.

Geplaatst in 1 | Tags: , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

1271. 2021 Kempen Eerste Amstel Gold Race kwam door het Kempenland

Jean Stablinski en Jacques Anquetil (Foto KEYSTONE-FRANCE/Gamma-Rapho via Getty Images)

Vandaag, 17 april 2021, op dertien dagen na 55 jaar geleden kwam de eerste editie van de Amstel Goldrace door de Nederlandse Kempen.  Op 30 april 1966, de dag dat koningin Juliana haar 57e verjaardag vierde, reed de wielerkaravaan vanaf Breda naar het Zuid-Limburgse Meerssen. Het was een belevenis het peloton te zien passeren. Daarin toenmalige coryfeeën als de Franse grootmeester Jacques Anquetil, keizer Rik van Looy, Raymond Poulidor, Rudi Altig, Jan Janssen, Tom Simpson, Henri Anglade, Rolf Wolfshohl, voormalig wereldkampioen Jean Stablinski en Peter Post. Tussen Vessem en Knegsel mocht ik getuige zijn van de doorkomst van de renners. Daar reden de Fransman Jean-Claude Lefebvre, de Duitser Rolf Wolfshohl die een jaar eerder de Ronde van Spanje op zijn naam had geschreven, en onze landgenoten Wim van Smirren en Nico Dekker licht voorop. Uiteindelijk zou de Franse mijnwerkerszoon Jean Stablinski aan het langste eind trekken. Maar voor het zo ver was, gebeurde er nogal wat voordat er niet minder dan 302 kilometer onder de wielen waren doorgemalen.

Nederland had er lang naar uitgekeken: een grote wedstrijd die kon concurreren met de klassieke monumenten uit de wielersport. Herman Krott en Ton Vissers van het bureau Inter Sportkregen dat voor elkaar. In de Amstel brouwerij in Amsterdam werd de deal beklonken. Het  nieuwe bier van de brouwer moest met de naam Amstel Gold de publiciteit gaan halen. Een wedstrijd van Amsterdam naar Maastricht leek de PR man van Amstel wel wat. Maar die afstand leek voor de renners  niet te overbruggen. Daarom werd voor Breda als startplaats gekozen. In het Mastbos werd vertrokken door een peloton van 120 renners. Die wisten toen nog niet dat hen een monstertocht te wachten zou staan. Er was gekozen voor een afstand van 260 kilometer, maar er werd geen rekening gehouden met de grote drukte op Koninginnedag in de dorpen waar Oranjefeesten in volle gang waren.  Op het laatste moment gekozen omleidingen maakten van de wedstrijd een lange marathon.

Jan Hugens zag zich de zege in de in de eerste Goldrace ontglippen

De renners kregen vanaf Breda via Goirle een route door de Kempen aangeboden. Via Hilvarenbeek, Diessen, Middelbeers, Vessem, Knegsel, Steensel, Riethoven, Westerhoven, Dommelen, Valkenswaard en Leende ging het richting Limburg. Na tal van schermutselingen aan de kop van het veld lukte het na 200 kilometer veertien coureurs voor een definitieve afscheiding te zorgen. Jan Hugens was de laatste die bij de koplopers wist aan te sluiten. Toen zijn Ford-ploeggenoten Jean Stablinski en de Belg Bernard van de Kerckhove in de finale voorsprong namen, beschermde Hugens de vlucht van zijn makkers. Om vervolgens bij Peter Post en de Belg Marcel Geeraerts met een verbluffende solo weg te rijden en de twee koplopers bij te benen. Intussen waren bij de eerste doorkomst in Meerssen al een aantal favorieten, bij wie Jacques Anquetil, Jan Janssen en Rolf Wolfshohl, afgestapt. Zij lieten de lange lus die hen in Zuid-Limburg nog restte voor wat die was. Na 250 kilometer vonden zij het welletjes. Vooraan ging de strijd onverminderd voort. De drie renners van de Ford-ploeg bleven vooruit. Jan Hugens had de pech dat bij een demarrage in de slotfase zijn ketting vast sloeg tussen zijn frame en voorste tandblad. “Ik kreeg zeker twintig meter voorsprong, lag in gewonnen positie,” vertelde de renner uit Hoensbroek later. “Ik schakelde voor de laatste keer en toen blokkeerde mijn ketting. Ze bleef haken tussen het kleinste kamwiel en het frame, daar zat toen nog ’n halve centimeter speling tussen. Vlak voor de meet werd ik voorbijgereden. Als je op de macht geklopt wordt, is dat om te hebben, maar verliezen door pure tegenslag is bitter.” Nu ging de zege in een sprint met twee naar de Poolse emigrantenzoon in Frankrijk Jean Stablinki. Die heeft daarmee eeuwige roem vergaard in de klassieker die sinds 1989 deel uit maakt van de Wereldbeker en later een vast onderdeel is geworden van de UCI World Tour.

De uitslag in 1966:

1 Jean Stablinski 302 km in 7.48.50, 2 Bernard Van de Kerckhove, 3 op 5 sec. Jan Hugens, 4 op 2.05 Marcel Geeraerts, 5 op 2.08 Peter Post, 6 op 6.40 Cor Schuuring, 7 Cees van Espen, 8 Constant Jongen (B), 9 Rik Pauwels (B), 10 Michel Stolker. Dertig renners kwamen aan de finish in Meerssen met als laatste Jef Drummen op 20.02.

Na de fabuleuze zege van Mathieu van der Poel in 2019, moest de organisatie de wedstrijd vorig jaar vanwege de corona pandemie afgelasten. Morgen, zondag 17 april, geen grote rondrit door het Limburgse land, maar dertien maal een omloop van 17 kilometer met Geulhemmerberg, Bemelerberg en Cauberg. ’s Ochtends om 8.30 uur gaan de vrouwen al van start, zij rijden 120 kilometer. De mannen beginnen ’s middags om 12.15 uur aan hun wedstrijd. NPO1 is er zowel ’s ochtends als ’s middags met rechtstreekse beelden bij.

Amstel Gold Race op tv / via livestream

  • 08.30 uur: start livestream vrouwen op NOS.nl / Gids.tv
  • 11.05 uur: uitzending vrouwen op NPO 1 en Eurosport Player
  • 13.10 uur: uitzending mannen op NPO 1
  • 13.30 uur: uitzending mannen op België Eén
  • 14.00 uur: uitzending mannen op Eurosport Player
  • 16.30 uur: uitzending slot mannen op Eurosport 1
Geplaatst in 1 | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

1270. 2016-2021 Bladel Tom Pidcock breekt door bij de profs

Vijf jaar geleden was Tom Pidcock als eerstejaars junior al succesvol in de Acjt van Bladel (Foto Theo van Sambeek)

Gisteren stond Tom Pidcock na afloop van de Brabantse Pijl op het hoogste trapje van het podium. De renner van Ineos Grenadiers controleerde de koers en was in finishplaats Overijse verrassend de sterkere van Wout van Aert en Matteo Trentin. Het betekende voor de 21-jarige Brit van INEOS Grenadiers zijn eerste profoverwinning in een wegwedstrijd. De veelzijdige renner uit Leeds was dit jaar al regelmatig in de voorjaarsklassiekers aan het voorfront te vinden. Na zich eerder ook in het veldritseizoen bij de betere coureurs getoond te hebben met onder meer de 4e eindpositie op het WK in Oostende, gaat hij zich in mei op het mountainbiken richten.

Al bij de junioren deed Pidcock van zich spreken. Ook in de Nederlandse Kempen vestigde hij zijn naam met twee jaar achtereen uitstekende resultaten in de internationale Acht van Bladel. Zo klopte hij in 2016 in zijn eerste seizoen als junior in de derde etappe de Belg Florian Vermeersch met wie hij voorsprong had genomen. Dezelfde dag nog was de jonge Brit de sterkste in de afsluitende individuele tijdrit wat hem achter Daan Hoole de tweede plek in het eindklassement bezorgde. Ook in het jaar daarna reed Pidcock met de besten mee in de driedaagse etappekoers rondom Bladel. Na driemaal als derde te zijn geëindigd in de eerste drie etappes ging hij opnieuw met de zege in de individuele tijdrit aan de haal. Het leverde hem tenslotte achter (opnieuw) Daan Hoole en achter Miakel Zijlaard de derde positie in het eindklassement op.

Ook al in het veldritseizoen 2016-2017 werd Pidcock zowel  Europees- als wereldkampioen bij de junioren. Hij won Parijs-Roubaix bij de junioren en werd in 2017 ook nog even wereldkampioen tijdrijden. Na zijn overstap naar de Beloften won hij tien veldritten en werd eindwinnaar van de Wereldbeker.

Tom Pidcock klopt Wout van Aert in de Brabantse Pijl (Foto Cor Vos)

In dit voorjaar van 2021 werd de Brit in een serie grote klassiekers in het sterke INEOS team opgesteld. Hij werd een van de hoofdrolspelers in de finale van Milaan-San Remo, maar kwam in de eindsprint van zijn eerste monumentale wedstrijd uiteindelijk niet verder dan een vijftiende plaats.“Ik besloot een kleine aanval te plaatsen in de afdaling van de Poggio, om te kijken of ik wat ruimte zou krijgen richting de finish. Ik had echter geen flauw benul wat me allemaal te wachten stond in de afdaling! Het bleek dan ook niet mogelijk om weg te rijden.” Na een gebrekkige voorbereiding had hij na de Strade Bianche lichte knieklachten gehad. “Het was een moeilijke week,omdat ik een beetje last had van tendinitis. Het was vooral mentaal een zware periode. Ik kon niet trainen zoals ik dat voor ogen had,” was zijn commentaar na de finish in San Remo. “Mijn voorbereiding was dus zeker niet perfect, maar ik reed toch wel een goede koers. Ik ben zeker tevreden over mijn wedstrijd, maar ik wil meer,” meldde hij toen al. De E3 Saxo Bank Classic, Gent-Wevelgem, Dwars door Vlaanderen en de Ronde van Vlaanderen waren zijn volgende expedities in het grote werk.

Geregeld was Pidcock in de grote klassiekers voorin het veld te vinden, maar in de finale kwam hij telkens wat te kort om echt mee te tellen. Daaraan kwam gisteren in de Brabantse Pijl een einde. In de twee laatste ronden van 22 kilometer nam hij op een kasseienhelling tweemaal het voortouw na met Wout van Aert en Matteo Trentin een kopgroep te hebben achterhaald. Van Aert was de torenhoge favoriet en leek die rol waar te maken. Maar Pidcock weerstond de ultieme sprint en versloeg zijn concurrent uit het veldrijden. “Of ik mezelf heb verrast in de sprint tegen Van Aert? Toch wel. Maar een sprint aan het eind van zo’n koers is geen gewone sprint”, reageerde Pidcock naderhand. “Ik begin altijd met vertrouwen aan zulke sprints. Wout nam onderweg erg hard over en ik moest een waanzinnig vermogen rijden om hem bij te houden. Maar misschien heeft hij toch iets te hard doorgetrokken.” “In aanloop naar de sprint werd ik wat nerveus door de achteropkomende renners. Ik wachtte en wachtte, en raakte wat ingesloten toen Wout aanzette, maar uiteindelijk had ik de ruimte en kon ik hem voorbijsteken. Ik had al een goed gevoel voor de koers, want de afgelopen tijd had ik goed getraind.”

Vanaf mei is Pidcock op de mountainbike te vinden. Zijn eerste wedstrijd is de Swiss Bike Cup in Leukerbad (1 mei), gevolgd door de wereldbekermanches in Albstadt (9 mei) en Nove Mesto (15-16 mei). Pidcock krijgt vervolgens in de wereldbekerwedstrijd van Leogang (12-13 juni) nog een keer de kans om wedstrijdprikkels op te doen richting de Olympische Cross Country-wedstrijd (26 juli) in Japan. De Brit hoopt in de Wereldbekers zoveel mogelijk punten te sprokkelen, om zo à la Mathieu van der Poel zijn startpositie te verbeteren richting de Spelen.

Geplaatst in 1 | Tags: , , , , , , | Een reactie plaatsen

1269. 2021 Reusel Kempen TV in gesprek met oud-wielrenner Joop Glas

Gisteren, dinsdag 13 april, was het weer wielrendag op Kempen TV. In Reusel waren cameraman Will Dekoninck en regisseur Chris Kinders in gesprek met oud-wielrenner Joop Glas. De geboren Eindhovenaar woont al vanaf zijn trouwen zowat een halve eeuw in het grensdorp. In zijn vroegste jeugd was hij voetballer in Woensel om vanaf 15-jarige leeftijd een adspiranten wedstrijdlicentie als wielrenner aan te vragen bij wielerclub Het Zuiden in de Lichtstad. In de eerste editie van de Omloop van Het Zuiden, een clubklassieker georganiseerd door zijn vereniging die tot in 2001 stand hield, reed hij zich in 1966 op de Oirschotsedijk naar het podium. Daar bij de Legerplaats Oirschot kwam hij als nieuweling achter de Zeeuw Maarten Smallegange en achter Hennie Kuiper als derde over de eindstreep. Ook bij de amateurs was Joop Glas een verdienstelijk coureur. Na het vervullen van zijn militaire dienstplicht liet hij door omstandigheden het wielrennen voor wat het was en trok de voetbalschoenen weer aan. Hij bracht het tot vaste man in de verdediging van het vaandelteam van Reusel Sport. Later volgde hij de KNVB trainersopleiding en had jarenlang Kempische clubs, ook zijn eigen Reusel Sport onder zijn hoede. De wielermicrobe sloeg vervolgens opnieuw toe bij de oud-coureur die zich aansloot bij wielervereniging RWC in zijn woonplaats. Hij werd bestuurslid van de vereniging en is sinds enkele jaren voorzitter van RWC Reusel.

In de programmareeks van de regionale televisiezender Kempen TV was gisteren de camera op Joop Glas gericht. De lange reportage kan worden terug gekeken op

Voor meer wielrenreportages: zie https://www.kempentv.nl/

KempenTV is te vinden op kanaal 1326 KPN en op kanaal 36 en 332 Ziggo.

Ook de komende tijd wordt de dinsdag vast ingericht voor wielrenreportages.

Geplaatst in 1 | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen

1268. 2021 Eersel Roy de Waal demarreert naar Bike Fashion

In 2009 was Roy de Waal succesvol in het Kempenklassement criterium van Bladel (Foto Theo van Sambeek)

Ruim tien jaar lang investeerde Roy de Waal in een carrière als wielrenner. Van 2003 tot 2013 reed hij in Belgische opleidingsploegen voor renners tot 23 jaar als DGR Cycling Team, MR. Bookmaker Cycling Team en PPL Belisol Cycling om vervolgens ook met het Parkhotel Valkenburg Cycling Team aan amateurklassiekers in binnen- en buitenland en aan etappekoersen als Olympia’s Tour deel te nemen. Nu heeft de Westerhovenaar als jonge ondernemer in Eersel een speciaalzaak in fietskleding en accessoires geopend. Bike Fashion is een zaak met aandacht voor de specifieke wensen van iedere fietser, van wielrenner naar mountainbiker tot de reguliere fietsliefhebber.

“Het openen van een eigen zaak waar ik fietsliefhebbers zou kunnen adviseren had ik al geruime tijd in gedachten,” zegt Roy de Waal. Een speciaalzaak met deskundig en persoonlijk advies over fietskleding, schoenen, helmen en onderkleding. Maar ook een stukje voeding en lichaamsverzorging was het doel. Tijdens mijn wielercarrière heb ik veel geleerd op persoonlijk vlak, zoals het stellen van doelen en prioriteiten, focussen, evalueren, reflecteren en omgaan met kritiek. Daarnaast heb ik leren denken en werken in teambelang. Een mooie tijd waar ik met een positief gevoel op terug kijk.”

Bike Fashion Eersel Roy de Waal – Bing video

De Waal deed ervaring op bij een onlinespecialist voor fietskleding. Anderhalf jaar stoeide hij met het idee een eigen zaak te beginnen. “Het is niet makkelijk om nu te starten. Aan de andere kant zijn veel mensen in de Kempen gaan fietsen; een sport die ze nu nog wél kunnen doen, die gezond is en weinig blessuregevoelig. Eersel ligt dicht bij de snelweg en dicht bij België. Er is veel vraag en weinig aanbod in passend advies voor fietskleding en -accessoires. Alle fietsliefhebbers, wielrenners, mountainbikers en recreatieve fietsers kunnen bij ons terecht.” Hij wil de fietsliefhebbers in de Kempen en omstreken een nieuwe beleving aanbieden. Eenieder kan zich aanmelden voor de nieuwsbrief van Bike Fashion en via social media informatie op doen over nieuwigheden rondom het assortiment.

Roy de Waal (rechts) als nummer drie van het Kempenpers eindklassement 2010 bij de huldiging in Steensel naast eindwinnaar Marco Brus en Geert van der Weijst (Foto Theo van Sambeek)

Bike Fashion vertegenwoordigt de mooiste merken. Hun producten zijn zorgvuldig geselecteerd op materiaalkeuze, design, een goede prijs-kwaliteit verhouding en veiligheid. “Zowel een beginnend fietser als een ervaren fietser kan bij ons terecht voor een passend outfit en de juiste toebehoren,” zegt de jonge ondernemer. “Dat alles dankzij het zorgvuldig geselecteerd assortiment en een uniek concept. Want het lijkt misschien zo simpel: je koopt een fietsbroek en shirt en je bent vertrokken. Maar dankzij mijn persoonlijke ervaring als wielrenner weet ik als geen ander hoe belangrijk juiste kleding, schoenen, accessoires en verzorging zijn. Vooral in mijn beginjaren als wielrenner heb ik helaas zelf ook ervaren hoe vervelend het is als je niet over de juiste producten beschikt. Hoe wrang de verkeerde schoenen zijn, of de kou die in een mum van tijd je lichaam onderkoelt terwijl je nog zoveel kilometers van huis bent.” Of je nu ervaren of beginnend fietser bent, er is altijd ruimte voor verbetering en dat is de kracht van Bike Fashion. De Waal: “Het is fantastisch om je passie te delen, er je beroep van te mogen maken en te kunnen ondernemen in de dynamische fietswereld.” Hij hecht belang aan iedere fietser die een bezoek brengt aan Bike Fashion. “Juist de variatie van vragen of het op zoek zijn naar, maken mijn dagelijkse bezigheden fijn en uitdagend.

Speciaalzaak Bike Fashion is van dinsdag tot en met zaterdag open op het adres  Nieuwstraat 32B in Eersel.

Geplaatst in 1 | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen

1267. 2021 Kempen Arvid de Kleijn van zeges in Kempenland naar ritwinst in Turkije

In 2014 won Arvid de Kleijn de Ronde van Valkenswaard (Foto Theo van Sambeek)

In de eerste etappe van de Ronde van Turkije pakte Arvid de Kleijn gisteren de overwinning in een felle eindsprint waarin hij de Noor Kristoffer Halvorsen met banddikte naar de tweede plek verwees.  Voor sommigen verrassend, maar de echte wielerkenners weten al langer hoe snel de kleine coureur uit het Gelderse Herveld is. In de Nederlandse Kempen was hij in 2014 al een paar keer succesvol en later voegde hij daar ook een aantal mooie resultaten in buitenlandse wedstrijden van allure aan toe. Gisteren in Turkije moesten snelle mannen als Mark Cavendish, André Greipel en de winnaar van de Scheldeprijs Jasper Philipsen duidelijk het hoofd buigen voor De Kleijn. Die reed er pas weer zijn tweede koers nadat hij in de Clasica de Almeria ten val kwam en twee maanden van een nekblessure moest revalideren. Een prachtige opsteker dus voor de 27-jarige coureur die dit seizoen in de Amerikaanse ploeg Rally Cycling rijdt.

In 2014 won Arvid de Kleijn in het voorjaar twee wedstrijden in de serie van het Kempenklassement. De toen 20-jarige Arvid de Kleijn bleek al snel over sterke sprinterbenen te beschikken. Nadat hij vroeg in het jaar al de Meeùs Race in Lierop op zijn naam had geschreven, herhaalde hij die prestatie in de openingswedstrijd van het Kempenklassement. Op de Valkenswaardse markt was hij sneller dan Mitchell Huenders en Koos Jeroen Kers, zijn naaste concurrenten uit een negen mans kopgroep. In de Grote Ronde van Gerwen moest De Kleijn zijn leidersplaats even aan Koos Jeroen Kers afstaan. Met respectievelijk de 5e en de 9e plek in de individuele tijdrit en het criterium handhaafde hij zich vooraan in het klassement. Dat de koersen in Brabant hem goed bleken te liggen, bewees de Gelderlander, klein van naam en postuur, vervolgens in de Ronde van Hilvarenbeek die in Esbeek werd verreden. Samen met Thomas Rabou, Tim de Beer en Lars van de Vall dubbelde hij het peloton om zijn medevluchters op de eindstreep in de genoemde volgorde achter zich te houden. Opnieuw kreeg hij daarmee het groene leiderstricot van Baby-Dump om de schouders. Later in dat seizoen 2014 zou De Kleijn alleen nog in de Ronde Om de Gele Trui van Duizel acte de presence geven. Zijn 12e plek volstond lang niet om nog om de eindwinst in het klassement mee te spelen. Marco Brus werd eindwinnaar, De Kleijn eindigde als 8e in totaal en verruilde zijn Crowford sponsorkleding voor die van Jo Piels, het team dat in die jaren nog volop meetelde in het continentale wielercircuit. In de twee seizoenen die volgden boekte hij in 2016 als mooiste zege die in Parijs-Tours voor beloften. In 2017 werd hij ingelijfd door de Kempische Baby-Dump ploeg. De ereplaatsen begonnen zich aaneen te rijgen. Een twintigtal top tien klasseringen met daarbij zeges in een etappe van de Franse Loir-et-Cher, de Vlaams/Antwerpse Havenpijl, en in het sprintgeweld tegen de wielerprofs in de Sluitingsprijs van Putte-Kapellen.

Voor de tweede keer was Arvid de Kleijn in 2014 aan de winst in het Kempenland: de Ronde van Hilvarenbeek in Esbeek (Foto Theo van Sambeek)

Baby-Dump stopte in 2018 als sponsorteam, De Kleijn vond zijn plaats in de Metec ploeg van Adri van Houwelingen. Een seizoen met veel blessures volgde, maar in 2019 kon hij al vroeg in het jaar na een etappezege in de Ronde van Normandië melden: “Ik heb hard gewerkt om mezelf klaar te maken voor dit seizoen en het is heel mooi dat ik kan laten zien dat ik er weer ben.” De 25-jarige sprinter won niet alleen een etappe in de Franse rittenkoers, ook eindigde hij alle dagen bij de eerste tien in de daguitslag, wat hem een tweede plaats in het eindklassement opleverde. En in de Franse Tour du Loir et Cher was het met een etappezege opnieuw raak voor de Gelderlander. Hij won ook de Midden-Brabant Poort Omloop in Dongen. In de week die volgde eindigde De Kleijn in de laatste etappe van de ZLM Tour van Eindhoven naar Tilburg op een mooie vierde plaats achter de topsprinters Caleb Ewan (Lotto-Soudal), de Duitser Max Walscheidt (Team Sunweb) en Dylan Groenewegen (Jumbo-Visma). Een alleszins prima prestatie in dat sprintgeweld. Zijn vierde UCI-zege van het seizoen boekte hij in een wedstrijd in Polen. En nog hield het niet op: sprintzeges volgden onder meer in Bretagne (Kreiz Breizh), de Belgische Druivenkoers van Overijse en in Olympia’s Tour door Nederland.

Een profcontract volgde in het Deense UCI ProTeam (PRT) Riwal Readynez Cycling Team. De Kleijn liet zich gelden met een 3e plek in een etappe van de Tour of Saudi-Arabia. Daarna volgde Classica de Almeria. “Daar ging ik helaas onderuit en brak ik vier ribben. Dat was half februari. Toen ik aan het herstellen was en langzaamaan weer richting wedstrijden ging, kwam corona. In eerste instantie denk je: mwah, best prettig zo’n twee á drie weken even goed herstellen en rusten. Inmiddels zitten we nog steeds middenin het corona-gedoe,” meldde hij onlangs in een interview met ‘In de Leiderstrui’. Wel werd De Kleijn nog vierde in een etappe van de Franse Route d’Occitanie, eenzelfde plek die hij aan de eindstreep van een rit in de Ronde van het Waalse Gewest bezette. Hij stond nog op het 3e treetje van het podium in de Gooikse Pijl toen er in België ondanks de coronapandemie weer wedstrijden mogelijk werden. Ook in de Scheldeprijs bemoeide hij zich in het sprintgeweld, wat een 7e plaats in de uitslag opleverde. Intussen was komen vast te staan dat de coronacrisis het einde van de Deense profploeg van Arvid de Kleijn in zicht bracht. De Gelderse profcoureur heeft daarom voor 2021 een contract getekend bij het Amerikaanse team Rally Cycling. “We hadden in december een trainingskamp in Californië. Ik kon daar door corona en vanwege quarantaine niet heen. In de omgeving van Girona heeft het team een huisje. Daar kon ik trainen. Met Kerst en Oud en Nieuw was ik even terug in Nederland. In januari had Rally Cycling in Spanje een trainingskamp.” Een val in de Clasica de Almeria bleek nu uitstel van executie. Na twee maanden revalidatie en hervatting van zijn wegseizoen in de Scheldeprijs volgde meteen een fraaie sprintzege in Turkije voor de huidige inwoner van Wageningen. Ploegleider Pat McCarthy noemt de ritwinst van De Kleijn een ‘grote zege’. “We hadden deze zege nodig om vertrouwen op te doen en om het momentum te pakken voor ons koersprogramma. Het is moeilijk om uit te leggen hoe belangrijk deze zege is voor de ploeg”, aldus McCarthy. “Verder ben ik niet verrast door deze zege. Ik geloof echt in Arvid. Hij is een groot talent en we zijn blij dat we hem in ons team hebben.”

In de tweede etappe, met ritwinst voor Mark Cavendish voor Jasper Philipsen. André Greipel en Arvid de Kleijn, verliest De Kleijn de leiderstrui aan Cavendish, beiden in dezelfde tijd. De Nederlander vertrekt in etappe 3 in de trui van het puntenklassement. Het lijkt een sprintersfestival te blijven. Zelfs Fabio Jakobsen voelt zich bij zijn rentree in het peloton weer in zijn element.

Geplaatst in 1 | Tags: , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

1266. 2021 Kempen Nog geen 25e editie van het Belisol Eindhoven Kempenklassement

De eindfase van het Kempenklassement criterium in Bergeijk werd in 2019 een Australisch onderonsje met de baanspecialisten Kelland O’Brien, nationaal kampioen Michael Freiberg en Sam Welsford op de ereplaatsen (Foto Theo van Sambeek)

Al in 2020 zou de 25e editie van het Belisol Eindhoven Kempenklassement plaatsvinden. Het klassement dat Anthony Theus in de eerste twee jaargangen  op zijn naam schreef. Na de Bergeijkenaar volgden Paul van Schalen (1998 en 2008) en Erwin Gijsbers. Vervolgens ging de eindwinst maar liefst vijfmaal!! naar Jurgen van Pelt. Nadat Niek Basten, Job Vissers en Ralf Hamers er ook in slaagden de eindbuit te veroveren, was er opnieuw een renner die vijfmaal achtereen het klassement op zijn naam schreef. Marco Brus was vanaf 2010 tot en met 2014 de beste. Hij werd opgevolgd door Lars van de Vall, tweemaal Koos Jeroen Kers, Hans Dekkers en voorlopig als laatste in de rij van 24 winnaars Coen Vermeltfoort.

De corona pandemie maakte het vorig jaar onmogelijk de wedstrijdserie te laten doorgaan. En ook dit seizoen is er voorlopig nog geen sprake van wielerkoersen op amateurniveau. Op Tweede Paasdag zou anders de Grote Ronde van Gerwen de nieuwe jaargang van het Belisol Eindhoven Kempenklassement hebben ingeluid. In 2016 vierde de wedstrijd die gewoonlijk het Oost-Brabantse wegseizoen opent zijn gouden jubileum. Een jaar later was er een Kempisch erepodium in de elitekoers. Hieronder het verslag van die wedstrijd in 2017 van de hand van Christian Timmers R.I.P. Alsof er een smet hangt over dit verslag: ook winnaar Robbert de Greef is helaas niet meer onder ons.

Robbert de Greef uit Geldrop pakte in 2017 in het criterium van Gerwen de winst voor Jasper de Laat uit Moergestel en Pieter van Oirschot uit Best. De Laat mocht na het criterium van tachtig kilometer de groene leiderstrui aantrekken van het Kempenklassement (Foto Theo van Sambeek)

Gerwen 17 april 2017

Het weer was vandaag zoals het weer in Gerwen hoort te zijn. Een stevige wind en links en rechts een (hagel)buitje. Weer voor de echte krachtpatsers dus. Eén van de krachtpatsers vandaag was Pieter van Oirschot. De renner uit Best schoot uit de startblokken weg en kreeg Abe Celi mee. De twee trapten al rap een voorsprong van driekwart minuut bij elkaar. Het was Jasper de Laat die het na een dik half uur welletjes vond. De Laat versnelde en kreeg twee ploegmakkers van Celi mee in zijn wiel. Harrie Sweering en Robbert de Greef lieten zich in een zetel afzetten in het front van de wedstrijd. Temeer omdat achter de twee het met name Koos Jeroen Kers was die de oversteek ook graag maakte. Maar daar had met name De Laat geen enkele trek in. De krachtpatser uit Moergestel bleef de pedalen geselen en de twee vooraan werden tot de orde geroepen.

Helpende hand
Achter de vijf leiders waren het Koos Jeroen Kers en Folkert Oostra (jawel ploegmakkers van Celi, De Greef en Sweering) die uit alle macht probeerden ook aan de frontlinie te verschijnen. Krachtpatsers Van Oirschot en De Laat lieten dit niet gebeuren. Slachtoffer werd Abe Celi die vooraan wegviel en nog kon aansluiten bij zijn twee achtervolgende teamgenoten. Teken voor De Greef en Sweering om geen enkele helpende hand toe te steken. Het kon het duo Van Oirschot en De Laat niets schelen. De twee bleven tempo rijden en het gat met het groene trio werd groter. Achter de drie kwam het peloton in de slotfase nog bijzonder sterk opzetten. De ploeggenoten van David Dekker, uitkomend voor de Jonge Renner, probeerden in een waar slotoffensief hun sprinter (Dekker, red.) nog in stelling te krijgen voor de winst. De drie werden bijgehaald en het gat met de leiders was bij het ingaan van de laatste ronde nog maar een seconde of vijftien. De Greef vroeg Sweering dan toch nog wat meters kopwerk te doen zodat hij om de zege kon gaan sprinten. En zo geschiedde. Het peloton kwam te laat, De Greef kwam als eerste uit de laatste bocht en de twee smaakmakers van de wedstrijd waren niet bij machte de man uit Geldrop te verschalken in de sprint. Resultaat: Robbert de Greef eerste, Jasper de Laat twee en Pieter van Oirschot drie. Harrie Sweering werd vierde en de pelotonsprint werd een prooi voor….jawel….David Dekker.

Uitslagen Ronde van Gerwen:

Nieuwelingen 40 km   1.Owen Geleijn, Rijsenhout 2. Pim Ronhaar, Hellendoorn 3. Lars Boven, Reutum 4. Olav Kooij, Numansdorp 5. Enzo Leijnse, Amstelveen.

Junioren 60 km 1. Wessel Krul, Enkhuizen 2. Jarno van Esch, Sint-Oedenrode 3. Stanley Beerepoot, Enkhuizen 4. Ruben Buitendijk, Lekkerkerk 5. Bas van Dinther, Bergeijk.

Elite/beloften

Tijdrit 3,5 km 1. Koos Jeroen Kers, Amstelveen 2. Daan van Sintmaartensdijk, Zuidland 3. Jasper de Laat, Moergestel 4. Marco Doets, Monnickendam 5. Bryan Bouwmans, Gemert.

Criterium 80 km 1. Robbert de Greef, Geldrop 2. Jasper de Laat, Moergestel 3. Pieter van Oirschot, Best 4. Harry Sweering, Sneek 5. David Dekker, Hedel.

Geplaatst in 1 | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

1265. 2021 Veldhoven Deens hoogtepunt in Vlaamse Hoogmis met Pasen


…drie groten onderweg in Vlaanderen, v.l.n.r. Van Aert, Van der Poel en Alaphillippe…

Geen Parijs-Roubaix komende zondag. Daarom nog even een terugblik op de zo spannende Omloop van Vlaanderen op eerste paasdag. ‘Vlaanderens Mooiste’ op de site van Veldhovens Nieuws door de ogen van Thieu Vlemmix uit Zeelst.

De Hoogmis

In een verleden dat nog niet eens zo heel ver achter ons ligt, was in het van oudsher katholieke Brabant ‘t bijwonen van de Hoogmis met Pasen, een plechtig hoogtepunt. Zaterdag de wasteil in, zondag je paasbeste pak aan en naar de mis, de Hoogmis.

De belangstelling voor een godsdienstige Paasbeleving is de laatste tientallen jaren stelselmatig geminderd. En met corona in het land, is het helemaal mager. In ons eigen Veldhoven bijvoorbeeld mogen we al blij zijn met een TV uitzending van de altijd actieve Omroep Veldhoven.

Vlaanderens Mooiste

Bij onze zuiderburen is de godsdienstige beleving doorgaans nog wat meer van de oude stempel. Maar ook daar is corona de baas. En met Pasen is het sowieso een ander soort Hoogmis die massaal wordt beleefd en bijgewoond: het wielrennen, de Ronde van Vlaanderen. De klassieker start dit keer in Antwerpen en eindigt in Oudenaarde. Iets van niks, zou je zeggen. Maar op deze ‘dag der dagen’ is dat heel wat. Deze sportieve Hoogmis overstijgt qua beleving alles in Vlaanderen. Lang van tevoren en nog lang erna.

“Bij onze nonkel Achiel wordt de weken vóór de Ronde over niks anders gesproken. En bij tante Aldegonda de dagen erna nog altijd”

Het is de grootste wielerklassieker (vanaf 1913) die er bij onze wielergekke zuiderburen op de kalender staat. Al maandenlang ligt de wedstrijd der wedstrijden – ook wel vertederend ‘Vlaanderens Mooiste’ genoemd – er vóór op de tong. Het mag duidelijk zijn dat het als niks minder dan een ramp wordt ervaren, dat die dit jaar ‘corona gekleurd’ is. Geen publiek derhalve.

Heroïsch

Het belooft over de kasseien, asfalt, zandstroken, vinnige beklimmingen en in weer en wind, een heroïsch duel te gaan worden tussen Wout van Aert en Mathieu van der Poel. Op en af, draaien en keren, wind van voor, wind van achter, wind van opzij. In een onveranderd hoog tempo en tegen het decor van wisselende wolkenpartijen, raast het peloton ook dit jaar weer over de kronkelige Belgische wegen en wegjes.

Voorteken?

100 Kilometer van de streep schudt de Deen Kasper Asgreen al een keer flink aan de boom. Een voorteken? Zo’n 25 kilometer later toont Van der Poel zijn gezicht voor het eerst vooraan. En het Jumbo Visma geel van Van Aert is dan niet ver weg. Het tempo ligt verschroeiend hoog. Dit was en dit wordt geen wedstrijd voor jonge talenten. Hiervoor moet men gehard zijn, geroutineerd  getraind voor het beulswerk. Een valpartij. Eén van de vele, onder andere wereldkampioen Alaphilippe moet in de achtervolging. Zoals ook favorieten als Asgreen (!) en Ballerini. Dit is een wedstrijd van kampioenen, ook Kristoff moet achtervolgen. Het komt nu op gang. Een vredige Pasen wordt het niet, eerder oorlog. Het verwachte hevige gevecht ontbrandt richting de Oude Kwaremont. Opnieuw de ene na de andere valpartij achter de rug van de koplopers, maar wat zou het. Er is een spreekwoord dat zegt: ‘wat het oog niet ziet, wat het hart niet deert’. De twee rivalen zitten nog goed en houden elkaar in de gaten. Julian Alaphillippe denkt ‘daarvan kan ik profiteren’ en trekt bij zijn terugkomst voorin meteen aan de bel.

Drie schaduwen

Dan geselt Van der Poel voor ’t eerst de pedalen. Van Aert trekt bij. Nog 40 kilometer te doen: drie schaduwen achtervolgen elkaar. De Koppenberg doemt op. Alaphillippe onderbindt zijn duivels, vertrekt in soepele stijl en komt als eerste boven. Zand stuift op boven de kasseien.

Zie die crossers mooi zitten, ook Pidcock is erbij. Op de Taaienberg trekt Mathieu nog maar eens door en krijgt o.a. Alaphillippe, van Aert, Asgreen, Theuns en Haller mee. De favorieten op kop!

Coupe

Als de Oude Kwaremont nog maar eens is aangedaan en er bijna op zit, doet Mathieu van der Poel alles uiteen spatten, de coupe! Alleen Kasper Asgreen sluit nog aan. De rest gaat de put in. Zelfs Wout van Aert. Het tweetal zal samen finishen. Winnaar bekend, denken de meeste kenners: MvdP. Alhoewel…na meer dan 250 kilometer koers? Verbazing alom als Kasper Asgreep toch de sterkste is. ‘Poel’ is eerlijk, zoals altijd. ‘Kasper was gewoon de sterkere’, zo klinkt het uit de mond van een echte sportman.


…Asgreen is aan de eindstreep duidelijk de sterkere…(Foto Belga)
Geplaatst in 1 | Tags: , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

1264. 2021 Kempen Scheldeprijs in winterse omstandigheden


Een stel rensters van Plantur Pura neemt na de Scheldeprijs even rust

De start van de Scheldeprijs van vandaag, woensdag 7 april, was nog even onzeker door het slechte weer. De startceremonie is alvast afgelast. Om 11.00 uur zouden de vrouwen voor de eerste keer in de historie van de Scheldeprijs de start nemen in de aloude klassieker die in Schoten bij Antwerpen start en finish heeft. De livestream is inmiddels begonnen.

Scheldeprijs: livestream Elite vrouwen (proximus.be)

Rugnummer één is voor Marta Bastianelli, die in het verleden al de Ronde van Vlaanderen (2019), de Brabantse Pijl (2018) en Gent-Wevelgem (2018) wist te winnen. De Italiaanse wil nu ook graag de Scheldeprijs aan dat lijstje toevoegen. Ze zal het dan wel moeten opnemen tegen de snelle Chloe Hosking. De Australische, die in 2016 schitterde op de Champs-Elysées tijdens La Course, rijdt in het team Trek-Segafredo. Ze krijgt in die eerste Scheldeprijs de steun van Letizia Paternoster, die in 2019 derde eindigde in Gent-Wevelgem. Bij Canyon//SRAM Racing rekenen ze op de Britse zussen Hannah en Alice Barnes en het nummer 3 van Dwars door Vlaanderen, Alexis Ryan. Bij Team DSM is het vooral uitkijken naar Lorena Wiebes. De Nederlandse bewees zich de voorbije seizoenen in de sprint. Team BikeExchange rekent onder andere op Teniel Campbell en Grace Brown. Ook de Italiaanse Maria Gulia Confalonieri (Ceratizit – WNT Pro Cycling Team) is niet traag, net als haar landgenote Elisa Balsamo (Valcar – Travel & Service). Plantur-Pura, het nieuwe team van de broers Roodhooft, heeft voorlopig voor het laatst dit wegseizoen een stel veldrijdsters aan de start. Een van hen is Aniek van Alphen uit Hapert. Evenals een stel ploeggenoten is zij na een lang veldritseizoen even aan rust toe. Geven juist de winterse omstandigheden dit soort rensters extra inspiratie?

De Scheldeprijs voor vrouwen rijdt in tegenstelling tot die bij de mannen door de Belgische Kempen. De vrouwen passeren langs Rijkevorsel, Wortel, Hoogstraten. Minderhout en Meer vóór ze in Schoten aankomen.

Startlist for Scheldeprijs WE 2021 (procyclingstats.com)

RESULTAAT:

Vrijwel geen sneeuw op en langs de Belgische wegen. Een pelotonsprint in Schoten. Weer eens winst voor Nederland: Lorena Wiebes nadat landgenote Daniek Hengeveld een dappere solo in finale reed. een jong podium: Wiebes (22), Emma Norsgaard (21) en Elisa Balsamo (23). Aniek van Alphen finishte in het eerste peloton als 49e in dezelfde tijd als de winnares.

Terneuzen-Schoten

De mannen beginnen aan hun klassieker in het Zeeuwse Terneuzen en voor hen gaat de wedstrijd in de eerste 70 kilometer over Nederlands grondgebied. Onder zeer strikte voorwaarden hebben de Veiligheidsregio, het ministerie van VWS en de politie ingestemd. Publiek is niet welkom. Omdat de Scheldeprijs onder de topsportregeling valt, kan de wedstrijd in Nederland van start gaan. En alleen omdat de organisatie kan voldoen aan strenge voorwaarden om de wedstrijd coronaproof te organiseren, kan de wedstrijd doorgaan. Meteen na de start in Terneuzen duiken de renners de Scheldetunnel in en krijgen dan ongeveer vijftig kilometer door de Zeeuwse polders af te werken. Via Borsele, Reimerswaal, Kapelle en Woensdrecht rijden ze België binnen. Er wordt een flinke westenwind verwacht waardoor het peloton ongetwijfeld zal scheuren. De combinatie van wind, regen en gevoelstemperaturen die tegen het vriespunt aanleunen, zal er voor zorgen dat er in Schoten een gedecimeerd peloton zal binnen komen. Zoals het er nu nog naar uit ziet zullen er weinig renners de finish halen, is de verwachting. Maar renners zijn niet voor een kleintje vervaard. Dat bewezen ze eerder al in soortgelijke omstandigheden. Gewoonlijk worden aan de finish van de Scheldeprijs de mannen met de snelle benen verwacht. Daarbij wordt dan gedacht aan Sam Bennett, Cees Bol, Tim Merlier, Nacer Bouhanni, Danny van Poppel, Giacomo Nizzolo, Bryan Coquard, Alexander Kristoff, Timothy Dupont en Elia Viviani. Die staan allen als spits van hun team opgesteld. Maar gaan zij de koude overleven, houden zij stand in het spel van wind en ijswater? Hoeveel potentiële winnaars zullen de remmen dichtknijpen wanneer ze na 140 kilometer koers voor de eerste keer de finishlijn passeren? Als ze al zo ver komen. Het zal er om gaan wie het slagveld op deze winterse dag overleeft in het peloton met als ‘vaste’ Kempische profs Wesley Kreder, Boy van Poppel, Bram Welten en Dries van Gestel.

Start: om 12.30 uur in het Nederlandse Terneuzen in Zeeuws-Vlaanderen

Aankomst: omstreeks 17.00 uur in het centrum van Schoten

Afstand: 194 kilometer

Startlist for Scheldeprijs ME 2021 (procyclingstats.com)

KOERSVERLOOP:

Na diverse valpartijen een kopgroep van 13 man waarbij zich 17 renners aansloten. Bij die 30 de Kempenaren Danny van Poppel en Dries van Gestel.

Jasper Philipsen klopt Sam Bennett en Mark Cavendish in de eindsprint van de oudste wedstrijd van België, de 109e editie van de Scheldeprijs. Danny van Poppel 4e, Dries van Gestel 10e.

Geplaatst in 1 | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

1263. 2010 Knegsel-Amsterdam J.W. Roy As ge oit terug in Thalia komt, moete wete…

Jan Willem Roy in 1984 als nieuweling

Ooit reed Jan Willem Roy als jeugdrenner en ook nog bij de nieuwelingen en junioren zijn wedstrijden. Zo won hij in de jeugdrangen in Best en in Eindhoven, werd in 1984 in eigen dorp Knegsel tweede achter Pedro Poels uit Oeffelt en een jaar later bij de junioren ook in Luyksgestel tweede achter Jan van Eeten uit Handel.

Andere grote hobby

Vervolgens ging de Knegselnaar zich volledig op zijn andere hobby richten: de muziek. Na een serie Engelstalige songs maakte hij een plaat in het Kempense dialect en vervolgens een Nederlandstalig album. JW Roy toerde vijf jaar door het land met The One Night Band, speelde in de band van Guus Meeuwis tijdens diens Groots met een zachte G in het Philips Stadion en maakt zich nog altijd verdienstelijk als singer-songwriter.

Gastschrijver Bert Buiting uit Best maakte in 2010 een mooi verslag van een optreden van de Knegselse troubadour, die al veel jaren in Amsterdam woont. Buiting was destijds op bezoek bij zijn broer Theo in Baarlo, waar JW Roy optrad. ’Tis alweer 11 jaar geleden inmiddels, maar ik deel zijn woorden graag met jullie. Geen wielerverslag dus dit keer, maar een concertverslag met smaak!

Prettig weekend, ………ja dat was het zeker.

Kempense Roots

Zaal Thalia (wat het ook moge betekenen) in Baarlo weerstond afgelopen zaterdagavond 20 maart moeiteloos de concurrentie van de hedendaagse, gelikte poptempels.

Als we onze fiets op slot zetten, staan voor de ingang Jan Willem Roy en zijn companen op hun gemak een sigaretje te roken. Het flesje Budweiser bier ontbreekt natuurlijk niet.

Op naar de kassa. Een tafel met daarachter twee leden van de organisatie die gelukzalig het grijze Brabantia geldkistje in de gaten houden, het is meer dan een verbinding met dagen van weleer. Geen microfoontje in een glasplaat waarin je het aantal kaartjes moet bestellen, geen computer die aangeeft welke stoelen er vrij zijn, maar wel twee trotse vrijwilligers die laten merken dat ze het fijn vinden dat je gekomen bent.

Het zaaltje stroomt met zo’n 120 mensen mudvol. De temperatuur stijgt 2 graden per half uur, maar dat deert de plastic klimop die zich  tegen plafond slingert, gelukkig niet.

Uit de tapkraan stroomt een weldadig Limburgs biertje, wat je zonder muntjes, gewoon contant af kunt rekenen. Ik vermoed dat je er zelfs nog met guldens kunt betalen.

Zonder dat er nog maar een gitaarakkoord geklonken heeft ligt er een gevoelig vloertje voor een bijzondere avond.

Vanavond hebben we in B.J Baartmans een geweldige gids getroffen. In het voorprogramma loodst de ingetogen gitarist Resi Coumans voorzichtig naar onze ziel. De extraverte blondine zingt, in Roermonds dialect, het publiek in zeven nummers naar een ontvankelijke stemming. Wellicht was haar laatste nummer een iets te uitbundige opmaat naar de hoofdrolspeler.

Jan Willem Roy neemt ons in twee sets mee naar zijn eerdere album ‘Laagstraat 443’ en het op 22 maart verschenen ‘J.W Roy weet het zeker’. Met zijn ‘one and only sideman’ B.J., laveert hij van liefde, naar verdriet, verlies en geluk. De in Amsterdam wonende Brabander laat het muisstille publiek horen dat hij zijn Kempense roots koestert. Naturel en vol soul laat hij de bladeren vallen, deelt hij met ons een koud bed en de angsten die hij over zijn dochter Mathilde heeft.

Hoogtepunt van de avond is het akoestische ‘As ge oit’. Baartmans op mandoline en Roy op gitaar, ze pluggen uit en komen letterlijk dichterbij. We moeten meezingen, nee niet alles, gelukkig alleen het refrein. Heel voorzichtig en trillend zetten we in: ’As ge oit terug bij mèn komt, moete wete, mij rakte noit mir kwijt’. Roy en Baartmans weten ons onbedoeld heftig te raken en  ontroeren. Thalia heeft niets aan de begeleidingsband gemist die op zijn nieuwe album te horen is. Zanger-songschrijver J.W. Roy is in de bezetting met zijn bescheiden begeleider Baartmans in een sfeervolle omgeving op zijn best.  Wij trouwens ook, want het bier bleek weer eens een heerlijke maar slechte dorstlesser te zijn……..

Bert Buiting, Best

24032010

Geplaatst in 1 | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen