567. 1995 Diessen Henk Baars bekijkt het WK-veldrijden vanaf een afstand

Henk Baars in zijn eerste rijwielzaak aan de Beekseweg in Diessen (Fotopersbureau Brabant)

In het komende weekeinde van 28 en 29 januari wordt in het Zwitserse Eschenbach gestreden om de wereldtitel veldrijden. Tien jaar achtereen maakte Henk Baars deel uit van de Neder­landse selec­tie en negen keer nam hij aan het WK deel. Eén keer slaagde hij er zelfs in het regenboogtri­cot voor zich op te eisen. In het Spaanse Getxo was hij in 1990 de hele veld­rij­derselite de baas. Zondag zal de Diessense crosser niet aan de start verschijnen, omdat hij na de natio­nale titel­strijd door bondscoach Martin van Dijk te licht werd bevonden. Henk Baars geeft in Kempenland Info een inschatting van de kansen van zijn landgenoten op het zware Zwitserse parcours. 

De Diessense crosser zou uiteraard zelf graag van de partij zijn geweest in Eschenbach. Afgelopen zondag reed hij met de verzamelde wereldtop de Super Prestige-veldrit in het Zwitser­se Wetzikon, slechts 15 kilometer verwijderd van het WK-par­cours. Henk Baars voelde daar de vorm waarnaar hij al weken­lang op zoek was plotseling terug keren. “Na drie ronden was het of er ineens een knop bij me werd omgezet. Ik reed vanaf dat moment in de wedstrijd gewoon 20 seconden per ronde snel­ler als dat ik normaal kan. Plotseling zat ik weer op topni­veau en kon zo maar naar voren toe rijden. Dat gevoel van macht had ik net een paar weken eerder moeten hebben. Ik had gehoopt dat ik op het NK in Soestduinen weer zou ver zou staan, maar toen kwam het er nog niet uit. In die wedstrijd had ik mijn selectie af willen dwingen.”

In 1987 behoort Henk Baars bij het rijtje favorieten in de Oirschotse veldrit in de Witte Bergen (Foto Henk van Dorenmalen)

Frustrerend

Toch verliep het begin van het veldritseizoen in september lang niet slecht voor de ex-wereldkampioen. Aan een val in het laatste wegcriterium op het einde van de zomer te Almelo hield Baars blessures aan rug en benen over. Het weerhield hem er niet van in de eerste veldritten goed voor de dag te komen. Hij had een voor zijn doen snelle start en kon goed voor­aan met de toprijders over. In Heist op den Berg, in het Zwitserse Steinmauer, in Sint Mi­chielsgestel en in Gieten eindigde hij steevast voorin. Maar net in een be­langrijke periode met tal van Super Prestige- en Wereldbeker­wedstrijden ging de rugbles­sure de Diessenaar weer parten spelen. Daar kwam nog bij dat zijn trouwste supporter, vader Bernard Baars van de dokters een onheilspellende mede­deling kreeg. Dat kwam de mentale gesteld­heid van de crosser evenmin ten goede, zodat hij in de maand december duidelijk een stap terug moest doen. “Het frustreren­de in zo’n periode is dat je weet dat het er in moet zitten, maar dat het er niet echt uit komt,” moet Henk Baars met een wrange lach constate­ren. “Van­wege mijn rugbles­sure liet ik enkele wedstrijden schieten en gokte vervol­gens alles op het NK. Ik wilde alles riskeren om daar nog eens goed voor de dag te komen en zo een selectie­plaats af te dwingen voor het WK.” Maar Baars reikte niet verder dan een 8e plaats na eerder in zijn carrière drie bronzen, vier zilveren en één gouden medaille te hebben veroverd.  

Wereldtitel

In tien jaar tijd was Baars zeven keer deelnemer aan een WK-veldrijden bij de beroepsrenners. En daarop terug kijkend mag hij geenszins klagen. Hij debuteerde als WK-deelnemer in 1985 op een besneeuwd parcours in en om het Olympisch Stadion van München met een knappe 6e plaats, werd 16e in de modder van Lembeke in ’86, werd in ’87 door een val uitgeschakeld op de ijspiste van het Tsjechische Mlada Boleslav, was 19e in de zompende modder van het Zwitserse Hägendorf in ’88, reikte in Pontchateau (’89) naar een prima 5e plaats en zette in 1990 de kroon op het werk door het binnen halen van de wereldttitel te Getxo in Spaans Baskenland. Ook in 1991 was hij bij de vier toon­aangevende renners in Gieten totdat een fotograaf hem even uit zijn evenwicht bracht op een beslissend moment in de wedstrijd. Het kostte hem een podiumplaats, hij werd 4e. Baars werd in 1992 niet geselecteerd voor het WK in Leeds. Op het supersnelle circuit in het Italiaanse Corva eindigde hij na een duikeling vlak na de start in ’93 als 14e. En in Koksijde werd hij vorig jaar slechts 21e, nadat hij samen met de Belg Marc Janssens het voornaamste slachtoffer van een valpartij in de beginfase werd. “En juist in die twee laatste jaren voelde ik me super,” aldus Baars, “maar wanneer je al snel achteraan in het veld terecht komt, dan kun je het verder wel vergeten. Ik had op de twee laatste WK’s echt een paar betere dagen, maar werd door pech gestuit,” zegt hij. Daarmee aangevend hoe de vorm van de dag en een beetje geluk broodnodig zijn op zo’n dag van de titelstrijd.  

Henk Baars in 1993 op weg naar de nationale titel veldrijden in de Beekse Bergen  (Foto Jeroen Verhelst)

WK-parcours

Het parcours in Eschenbach kent Henk Baars als zijn broekzak. Hij was er jarenlang een vaste deelnemer aan de jaarlijkse internationale cross. Finishte er twee keer als 2e, ook twee keer als 4e en reed zich nog enkele malen bij de eersten in de uitslag. “De Zwitsers hebben het parcours wat aangepast, omdat het door de weersomstandigheden te drassig kan worden. Zondag in Wetzi­kon werd het ook een modderpoel. Het hangt er vanaf hoe diep de vorst in de grond zit. De bovenlaag veran­dert al snel in modder, wanneer het gaat regenen. En er wordt in Zwitserland de komende dagen veel regen voorspeld. Daardoor zal de omloop heel spectaculair worden, omdat er een tamelijk steile afdaling in zit. Ze hebben er nogal wat hout in ver­werkt. Er is een brug van 18 meter lengte aange­bracht die twee meter boven de grond hangt. Er zijn zware loopstukken bij op de drassige bodem. Nu ligt er nog 20 centi­meter sneeuw. Als die gaat dooien kan het wel eens ontzettend modderig worden. De afdaling zal dan spekglad zijn en omhoog lopen zal ook niet gemakkelijk gaan.”  

Kanshebbers

 

Het accent ligt in Zwitserland altijd op het bergop fietsen. Adrie van der Poel, Richard Groenendaal en Wim de Vos kunnen dat goed, vindt Henk Baars. En hij kan dat weten, want met twee van hen, Groenendaal en de Vos, traint hij wekelijks onder leiding van Nico van Hest in Alphen. “Van Richard Groe­nendaal mag je weer een hoofdrol verwachten. Vorige week op training leek het er op dat hij na de vele wedstrijden en het vele reizen tol moest gaan betalen. Maar zondag in Wetzikon was hij iedereen te sterk af. Hij heeft zondag zeker ook een goede kans om op het podium te komen. Adrie van der Poel rijdt dit seizoen ijzersterk en mag eveneens bij de grote kansheb­bers gerekend worden. Wim de Vos is meer in het voordeel op een hard parcours, maar kan ongetwijfeld zijn steentje bijdra­gen aan een Nederlands succes. En dat geldt ook wel voor Frank van Bakel die de laatste tijd weer goed op dreef is. Hij heeft evenals amateur Eric Boezewinkel het nadeel dat hij achterin moet starten. Voor die twee zal het een lange inhaalrace wor­den.” De vraag zal zijn wat de buitenlandse concurrenten doen. De Zwitsers schuiven Runkel en Wabel naar voren nu Frischknecht door een blessure verstek moet laten gaan. Wat doen de Fransen onder aanvoering van de huidige wereldkampioen Arnauld, wat doet wereldbekerwinnaar Pontoni uit Italië? Henk Baars sluit ook de Tsjech Simunek na diens verrassende modderzege in de Wereldbeker­cross van Loenhout niet buiten de titelkandidaten. En hoe komen de Belgen Herijgers en Janssens voor de dag?  “Het hangt van veel factoren af hoe de wedstrijd verloopt. Het blijft een wedstrijd van een dag. Dat verrassende element is juist het mooie van zo’n titelstrijd.”

Henk Baars aan het slot van zijn veldritcarrière (Foto Theo van Sambeek) 

ATB

De Diessense veldrijder denkt vorige week zijn laatste cross van dit seizoen gereden te hebben. Zijn contract met de firma HEK uit Middel­beers loopt op 1 maart af. Voorlo­pig richt hij zich op zijn fietsenzaak Henk Baars Bike Sports die hij vanaf juli 1994 op poten heeft gezet aan de Beekseweg in zijn woon­plaats. Hij beschouwt die winkel nu als een soort wedstrijd tegen de concurrentie. In de toe­komst wil hij iets gaan doen in de begeleiding van moun­tainbi­kers. Hij ziet het wel zitten in het All terrain biken. Hij heeft al een tiental ATB-fietsen in de ver­huur. Nu is hij aan het broeden op het idee om in samenwerking met de plaatse­lijke VVV die fietsen be­schikbaar te stellen aan mensen die op een parcours in de regio aan de slag willen.

Baars werd al gevraagd om een ATB-team op te richten. Zelf wil hij in het komende zomerseizoen eventueel met een expert-licentie aan ATB-wedstrijden deelnemen. Samen met zijn vrouw Sjan in de winkel en zijn knecht-fietsenmaker, die hem allebei goud waard zijn, gaat hij zijn eigen toekomst verder invullen. En de wielersport zal daarin ongetwijfeld nog lang een belang­rijke rol blijven spelen. “Al is het maar om gewoon fit te blijven,” om met de eigen woorden van Henk Baars te besluiten.

Over pgijsbers

Wielersportliefhebber
Dit bericht werd geplaatst in 1 en getagged met , , , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.