367. 1951-2017 Eindhoven-Burlington (Canada) Oud coureur Jan Wolfs

1954-eindhoven-jan-wolfs-overhandigt-de-bevrijdingsfakkel-aan-burgemeester-kolfschoten1954 Eindhoven. Jan Wolfs overhandigt de bevrijdingsfakkel aan burgemeester Kolfschoten

In de jaren vijftig van de vorige eeuw rijdt er in Eindhoven een jonge renner rond die het in zich heeft om een goede amateur te worden. Als nieuweling is Jan Wolfs een rappe klant aan de meet. Vanaf zijn 16e jaar wint hij zeven wedstrijden. “Voordat ik wedstrijden ging rijden, fietste ik als jongen van 13 jaar zondags met Mannie Krikke naar de wielerwedstrijden in Eindhoven en in de omgeving van de stad. Toen ik nieuweling werd leende Manfred me nogal eens een tandblad. Dat heb ik altijd onthouden,” aldus de nu 82-jarige oud-renner. Na drie seizoenen bij de nieuwelingen gaat Wolfs in 1954 bij de amateurs rijden. “Maar toen ging alles fout. Mij was beloofd dat ik in België wedstrijden mocht gaan rijden als ik direct een goede uitslag reed. Ik werd meteen al derde in Geldrop. Een week later, op 30 april, stapte in Rotterdam een agent op 75 meter voor de streep voor mijn wiel toen ik voorop zat in de sprint. Eerder in die koers was er een premie van 25 gulden, in die tijd veel geld. Ik klopte Gijs Pauw, toen ook een sterke coureur. Ik kon mee doen met de rappe mannen, maar moest door die valpartij even uit competitie. In mei toen al die amateurs kilometers in de benen hadden kon ik niet meedoen in de sprints.” Tegen renners die als beroepsamateurs hun wedstrijden rijden moet hij het afleggen, zodat het wielrennen op een laag pitje komt staan. Hij heeft intussen werk gevonden in ploegendienst, want zijn ouders willen dat hij gaat werken. “Ik werkte in twee ploegen. Als ik middagdienst had fietste ik ’s morgens 100 kilometer en ging dan tot half 12 werken. In de buurt van mijn ouders werd een supportersclub opgericht. Maar ik kon niet zoals de goeie renners naar België. Ik bleef nog even fietsen omdat me beloofd was dat ik de fakkel Eindhoven mocht binnen dragen vanuit Bayeux.” In juli 1956 gaat Wolfs in dienst bij de mariniers en vanaf december in datzelfde jaar vervult hij zijn dienstplicht in Nederlands Nieuw Guinea. Wielrennen komt er dan niet meer van. Hij trouwt in 1959 en emigreert naar Canada.

1986-usa-jan-wolfs-heeft-na-32-jaar-de-fakkel-weer-in-handenNa 32 jaar heeft Jan Wolfs in 1986 bij de 101 Airborn Eagelnest KY-TN  USA de fakkel weer in zijn handen. Van links naar rechts Tini Wolfs, Jan Wolfs, de veteranen voorzitter van de 101 Airborn Divisie en een Eindhovenaar van de Airborne vrienden

In Canada krijgt Wolfs werk bij de firma International Harvester die landbouwmachines fabriceert. Na enkele moeilijke beginjaren overzee blijft hij er werk vinden tot zijn pensioen op 1 januari 1995. Zijn enige dochter Jane heeft het tot chemisch ingenieur gebracht. Zijn vrouw Tini is in oktober 2013 overleden. Hij is de trotse grootvader van kleindochter Brittay die inmiddels 18 jaar is en voetbalt bij de Ontario Ladies. In Burlington (Ontario) slijt Wolfs nu zijn oude dag. “Ik droom nog altijd wat het wielrennen voor me had kunnen zijn als ik meer tijd had gekregen om te oefenen.”

In 2016 heeft hij zijn oude fietskameraad Jan van Hoof uit Valkenswaard aan de Gold Coast in de Australische staat Queensland opgezocht. “Prachtig kilometers lang strand daar. Er lijkt geen eind aan te komen. We hebben vier dagen genoten. Een echt vakantieoord.”

Over pgijsbers

Wielersportliefhebber
Dit bericht werd geplaatst in 1 en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.